Skip to content

Translacja terapeutyczna w ostrym uszkodzeniu nerek: oś nabłonka / śródbłonka

1 tydzień ago

730 words

Ostre uszkodzenie nerek (AKI) pozostaje ważnym wydarzeniem klinicznym z rosnącą zapadalnością, ciężkością i kosztami; ma teraz chorobowość i śmiertelność przekraczającą ostry zawał mięśnia sercowego. Istnieje również udokumentowane przekształcenie i przyspieszenie przewlekłej choroby nerek w schyłkową niewydolność nerek. Wieloczynnikowy charakter etiologii i patofizjologii AKI oraz brak technik diagnostycznych utrudniał przekład wyników przedklinicznych. Rozwijające się zrozumienie interakcji nabłonka, śródbłonka i komórek zapalnych oraz indywidualizacja opieki doprowadzi do ewentualnego opracowania skutecznych strategii terapeutycznych. Niniejszy przegląd koncentruje się na mediatorach, interakcjach i celach terapii nabłonka i śródbłonka. Wstęp Ostre uszkodzenie nerek (AKI) stało się przedmiotem intensywnych epidemiologicznych, klinicznych, translacyjnych i podstawowych badań naukowych. To podejście jest dobrze zasłużone, biorąc pod uwagę częstość występowania 21,6% w przypadku wszystkich hospitalizowanych dorosłych na całym świecie (1), śmiertelność 23,9% i zachorowalność ze znanym związkiem przyspieszającym przewlekłą chorobę nerek (CKD) do schyłkowej niewydolności nerek (ESRD) (2. 4). Ze względu na to rosnące zainteresowanie literatura obfituje w ekscytujące dane, pochodzące z nowo udokumentowanego udziału wrodzonej i adaptacyjnej odporności na nowe biomarkery oraz licznych trwających lub planowanych badań klinicznych fazy I i II. Rzeczywiście, dane są solidne, wielowymiarowe i zapewniają doskonały wgląd w złożoną patofizjologię i liczne procesy komórkowe. Odnotowano interakcje między komórkami, obejmujące wszystkie typy komórek w nerkach i całym gospodarzu komórek odpornościowych (5). Badania epidemiologiczne pozwoliły na klasyfikację populacji pacjentów o podwyższonym ryzyku rozwoju AKI z chorobami lub poddawanych procedurom, które zmniejszają przepływ krwi przez nerki. Rozległe i dobrze zaplanowane badania nad biomarkerami, głównie u pacjentów po operacji kardiologicznej, dostarczyły wielu możliwości przyszłej eksploracji, a identyfikacja biomarkerów w moczu i surowicy nadal wyprzedza zdolność testowania ich użyteczności klinicznej (6, 7). Utworzono sieci próbne AKI, a interakcje między nefrologami, specjalistami od krytycznej opieki, anestezjologami i kardiologami doprowadziły do powstania sieci i interakcji, takich jak Inicjatywa na temat jakości ostrej dializy (ADQI), sieć ostrej niewydolności nerek (AKIN) i badania translacyjne Biomarker Endpoints-AKI (TRIBE-AKI), które były szczególnie korzystne dla postępu w tej dziedzinie. Finansowany przez NIH George M. O. Brien P-30 między University of Alabama w Birmingham i University of California w San Diego zapewnia obecnie platformę do tłumaczenia podstawowych badań na badania kliniczne w AKI. Pomimo wielu pozytywnych badań, tłumaczenie tej nowej informacji na terapię kliniczną było powolne. Celem tego przeglądu jest przedstawienie ostatnich postępów w zrozumieniu podstawowej biologii AKI i umieszczenie jej w kontekście klinicznym z myślą o udanym tłumaczeniu terapeutycznym. Czytelnik jest również powoływany na najnowsze, dogłębne recenzje dotyczące patofizjologii AKI, które nie mieszczą się w zakresie tej pracy (5, 8). Heterogeniczna natura AKI AKI ma liczne etiologie, z których wszystkie dają prawie taki sam odczyt strukturalny i funkcjonalny. Zdarzenia inicjujące AKI są często wieloczynnikowe i występują w heterogenicznej populacji pacjentów z różnicami w genetyce, wieku, stanie funkcjonalnym nerek i towarzyszącymi chorobami współistniejącymi. Ponadto, wiele procesów patofizjologicznych, w tym nekroza, apoptoza, transformacja mezenchymalna, naciek komórkowy, koagulacja i aktywacja dopełniacza, które przyczyniają się do AKI i mnogość typów komórek i procesów w wrodzonej i adaptacyjnej odpowiedzi immunologicznej, przyczyniają się do prawie nieskończonej kombinacji zdarzeń. i procesy do rozważenia (rysunek 1). Co więcej, procesy te mogą mieć charakter histologicznie ogniskowy (9) i brakuje nam odpowiednich klinicznych technik diagnostyki i kwantyfikacji, aby umożliwić wczesne wykrycie, ocenę ilościową szkody i ocenę terapeutyczną. Istnieją ograniczone dane do opisania choroby ludzi; kiedy się pojawi, nie ma dominującego wzorca, na którym można by oprzeć terapię (9). W badaniach przedklinicznych zbyt często stosujemy dane nieswoiste, regionalne (tj. Korowe versus rdzeniaste), a nie dane specyficzne dla komórek, aby scharakteryzować zdarzenia patofizjologiczne. Powoduje to niejasność co do tego, który rodzaj komórek odpowiada za wykrywany sygnał (wbcs versus nabłonek versus śródbłonek). Na koniec projektujemy i testujemy nasze terapie na fizjologicznie normalnych, inbredowych szczepach szczurów lub myszy, gdy wiemy, że AKI jest bardziej prawdopodobne u pacjentów z współistniejącymi chorobami współistniejącymi, zwłaszcza z CKD, zmniejszeniem rzutu serca lub starzeniem się.
[przypisy: techniki relaksacyjne dla dzieci, marek kamiński blog, poradnia osteoporozy warszawa ]
[patrz też: novision, rentierstwo, definicja sukcesu ]