Skip to content

Mysi model autosomalnej dominującej moczówki prostej neurohypophyseal ujawnia postępującą utratę neuronów produkujących wazopresynę ad 7

1 miesiąc ago

751 words

U szczurów Brattleboro naturalnie występująca delecja pojedynczej zasady w sekwencji kodującej NPII wytwarza prekursory AVP z ciągłą translacją do ogona poli-A mRNA, prowadząc do rozciągania aminokwasów w polilizynie. U tych zwierząt DI jest przenoszony w sposób autosomalny recesywny (44), co sugeruje, że jest on spowodowany bezwzględnym niedoborem AVP. Chociaż zmutowane prekursory są zatrzymywane w ER, nie ma widocznej utraty neuronów wytwarzających AVP (45). Nieobecność śmierci komórkowej u szczurów Brattleboro można wytłumaczyć różnicami w działaniu różnych zmutowanych białek lub różnicami gatunkowymi w komórkowych mechanizmach radzenia sobie ze zmutowanymi prekursorami AVP. Co ciekawe, ten sam mutant opisany tutaj (C67X) został wyrażony w transgenicznych szczurach (46, 47). W tym przypadku cechy DI manifestowały się jedynie jako niewielki wzrost spożycia wody po wielokrotnym odwodnieniu (46). Jednakże istniały dowody zatrzymania zmutowanych prekursorów w rozdętym ER. Ponadto, pęcherzyki zawierały markery szlaku degradacji lizosomalnej, co sugeruje autofagię (47). Nie było dowodów na śmierć komórki u transgenicznych szczurów. Ponieważ ten sam mutant został wyrażony w tym transgenicznym modelu i u myszy KI, interesujące jest to, że u myszy występują bardziej typowe dla ludzkiego zaburzenia. Chociaż może to być spowodowane różnicami gatunkowymi pomiędzy szczurami i myszami, różnice w dawce genów również dają wiarygodne wyjaśnienie. Transgeniczne szczury zachowują dwa normalne allele wazopresyny oprócz transgenicznego zmutowanego genu, podczas gdy myszy KI mają jeden normalny allel wazopresyny i jeden zmutowany allel, analogicznie do stanu ludzkiego. Nasze badania RT-PCR dokumentują podobne poziomy ekspresji WT i zmutowanych alleli, zgodnie z faktem, że ekspresja AVP jest kierowana przez endogenny gen, który pozostaje w swoim normalnym locus chromosomalnym. W świetle dowodów na interakcję WT i zmutowanych białek prekursorowych podczas przetwarzania (40), dawka genu może wpływać na stosunek zmutowanych kompleksów WT. Mogą również występować różnice w fizjologicznych bodźcach dla ekspresji wazopresyny. Na przykład, przewlekła łagodna dehydratacja u myszy prowadziłaby do zwiększenia ekspresji genu wazopresyny, z czego 50% stanowią zmutowane prekursory. W oparciu o badania metabolizmu in vitro przetwarzanie zmutowanego prekursora jest opóźnione w stosunku do przetwarzania białka WT (36). Przewiduje się, że względny nadmiar zmutowanego białka akumuluje się w czasie. Fenotypy myszy z dwoma różnymi mutacjami FNDI były wyraźne. W przypadku mutanta T1A z sekwencją sygnałową A (a1) nie było widocznego fenotypu DI i nie wykryliśmy utraty neuronów wytwarzających AVP, nawet u myszy homozygotycznych. Mutacja ta prowadzi do nieprawidłowego preproAVP, który jest glikozylowany, ale zachowuje peptyd sygnałowy w wyniku nieefektywnego cięcia. Zgodnie z wynikami in vivo, linie komórkowe wyrażające mutanta A (a1) T były bardziej żywe niż komórki wyrażające mutanta C67X (36). W przeciwieństwie do mutanta A (A 1) T, zaobserwowano ciężki i spójny fenotyp u myszy niosących mutację C67X. Bardziej surowy fenotyp u mutanta C67X jest zgodny z badaniami in vitro, które wykazują, że jest on najbardziej cytotoksyczny spośród wielu badanych mutantów AVP (36). Mutacja C67X była letalna w stanie homozygotycznym, prawdopodobnie z powodu całkowitego braku funkcjonalnego AVP. Heterozygoty były jednak bardziej informatywne. Pobór wody i objętości moczu były zwiększone wraz ze zmniejszoną osmolalnością moczu i AVP w surowicy. W wieku 6 miesięcy 24-godzinna objętość moczu myszy C67X stanowiła około jednej trzeciej ich masy ciała. Nie różni się to od dzieci dotkniętych chorobą, które mogą wytwarzać codziennie kilka litrów moczu i muszą mieć zapewniony łatwy dostęp do płynów, aby uniknąć poważnego odwodnienia. Podobnie jak ludzie, myszy są w stanie zrekompensować głęboką diurezę, pijąc obfite ilości wody, co wskazuje, że ich mechanizm pragnienia pozostaje nienaruszony. Jedną z zalet opracowania zwierzęcego modelu FNDI jest zdolność do skorelowania fenotypu z patologicznymi zmianami w regionach mózgu wytwarzających AVP. W heterozygotach C67X liczba neuronów wyrażających AVP w PVN podwzgórza zmniejszyła się od 2 miesiąca życia. Porównanie z komórkami wytwarzającymi OT wykazało, że utrata komórek nerwowych była specyficzna dla neuronów wytwarzających AVP. Postępująca utrata neuronów wytwarzających AVP korelowała z pogarszającymi się cechami DI, co sugeruje stopniową utratę komórek w czasie. Apoptozy nie wykryto przy użyciu testu TUNEL lub analiz immunohistochemicznych markerów apoptozy (kaspaza-3, katepsyna D, dane nie pokazane)
[więcej w: rentierstwo, marek kamiński blog, piłka do siedzenia przy biurku ]
[patrz też: ćwiczenia z hantlami na klate, laserowe usuwanie zylakow, ośrodki leczenia uzależnień nfz ]