Skip to content

Dysfunkcja śródbłonka w mysim modelu łagodnej hiperhomocysty (e)

1 tydzień ago

709 words

Homocysteina jest czynnikiem ryzyka rozwoju miażdżycy i jej powikłań zakrzepowych. Zastosowaliśmy model zwierzęcy do zbadania hipotezy, że wzrost liczby reaktywnych form tlenu i późniejsza utrata bioaktywności tlenku azotu przyczyniają się do dysfunkcji śródbłonka w łagodnej hiperhomocysteinemii. Zbadaliśmy funkcję śródbłonka i ciężar utleniacza in vivo u myszy heterozygotycznych pod kątem delecji w genie cystationiny a-syntezy (CBS), przez badanie wyizolowanych, wstępnie przeprowadzonych pierścieni aortalnych i tętniczek krezkowych in situ. Myszy CBSa / + wykazały upośledzoną relaksację aorty indukowaną acetylocholiną i paradoksalne zwężanie naczyń naczyń krezkowych w odpowiedzi na superfuzję metacholiny i bradykininy. Cykliczna akumulacja GMP po leczeniu acetylocholiną była również upośledzona w izolowanych odcinkach aorty od myszy CBSA / +, ale rozluźnienie aorty i krezkowe rozszerzenie tętniczek w odpowiedzi na nitroprusydek sodu były podobne do typu dzikiego. Poziomy osoczowe 8-epi-PGF2. (8-IP) były nieco zwiększone u myszy CBSA / +, ale poziomy wątrobowe 8-IP i wodoronadtlenki fosfolipidów, kolejny wskaźnik stresu oksydacyjnego, były prawidłowe. Tkanka aorty z myszy CBSa / + również wykazała większą produkcję ponadtlenku i większe barwienie immunologiczne dla 3-nitrotyrozyny, szczególnie na powierzchni śródbłonka. Co ważne, dysfunkcja śródbłonka pojawia się wcześnie u myszy CBSA / + przy braku strukturalnych nieprawidłowości tętnic. Dlatego łagodna hiperhomocysteinemia z powodu zmniejszonej ekspresji CBS upośledza zależne od śródbłonka rozszerzenie naczyń krwionośnych, prawdopodobnie z powodu upośledzonej bioaktywności tlenku azotu, oraz zwiększony stres oksydacyjny najwyraźniej przyczynia się do dezaktywacji tlenku azotu w przewlekłej, łagodnej hiperhomocysteinemii. Wstęp Łagodny hiperhomocysta (e), niedokrwistość, stan, który może obejmować podwyższony poziom homocysteiny, homocystyny lub dwusiarczków zmieszanych z homocysteiną, jest czynnikiem ryzyka miażdżycy i jej powikłań zakrzepowych. Badania epidemiologiczne wykazały, że nawet niewielkie zwiększenie stężenia homocysty (e) w osoczu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem miażdżycy tętnic, w tym okluzyjnej choroby tętnic obwodowych, choroby wieńcowej i choroby naczyń mózgowych (1. 3). Nieprawidłowy metabolizm i postępowanie z homocysteiną został wykazany po prowokacji metioniną u osób z przedwczesną miażdżycą, z których większość była heterozygotyczna pod względem niedoboru cystationiny a-syntezy (CBS) (1). Co ważne, hiperhomocysta (e) może być modyfikowalnym czynnikiem ryzyka rozwoju miażdżycy, ponieważ poziomy homocysty (e) w osoczu mogą być obniżone poprzez suplementację diety folianem i pirydoksyną (2, 4). Mechanizmy, dzięki którym niedokrwistość hiperhomocyst (e) tworzy środowisko sprzyjające rozwojowi i postępowi choroby naczyniowej, nie zostały w pełni wyjaśnione. Homocysteina wpływa na wiele odpowiedzi naczyniowych, w tym koagulację, czynność płytek krwi, odpowiedź mięśni gładkich naczyń i funkcję śródbłonka. Uszkodzenie i dysfunkcja śródbłonka pozostaje jednym z wiodących mechanizmów przyczyniających się do predyspozycji do rozwoju miażdżycowo-zakrzepowej choroby naczyniowej w hiperhomocysty (e), niedokrwistości. Wykazano, że ostra infuzja homocysteiny wywołuje szczere uszkodzenie komórek śródbłonka u naczelnych (5). Wykazano również, że homocysteina zmienia produkcję i / lub aktywność biologiczną mediatorów naczyniowo-regulatorowych, w tym tlenku azotu, przez hodowane komórki śródbłonka (6, 7). Ponadto wykazano, że homocysteina zaburza zależne od śródbłonka rozszerzenie naczyń krwionośnych i regulację przepływu krwi (8), co może odgrywać ważną rolę w patogenezie zdarzeń niedokrwiennych w hiperhomocysty (e), niedokrwistości (9). Podobnie jak w przypadku działań niepożądanych opisywanych przez ciężkie zwiększenie stężenia homocysty w osoczu (e) ine, wykazano, że łagodna hiperhomocysta (e) inemia wiąże się z upośledzeniem czynności śródbłonka i mechanizmami naczyniowo-oddechowymi u naczelnych i ludzi (10. 13). Główny mechanizm sugerujący niekorzystny wpływ naczyniowy homocysteiny na funkcję śródbłonka obejmuje stres oksydacyjny z ubytkiem bioaktywnego tlenku azotu (14). Homocysteina, podobnie jak inne aminokwasy zawierające grupę tiolową, ulega auto-utlenianiu z wytworzeniem reaktywnych form tlenu (15). Reaktywne formy tlenu, takie jak anion ponadtlenkowy, mogą oddziaływać z tlenkiem azotu, tworząc nadtlenoazotyn, co prowadzi do zubożenia biologicznie aktywnego tlenku azotu (16). Poprzednie badania potwierdziły także rolę nadtlenku wodoru (i rodnika hydroksylowego) w toksyczności śródbłonka indukowanej homocysteiną, ponieważ stwierdzono, że katalaza moduluje uszkodzenie śródbłonka przez homocysteinę (17)
[przypisy: olejek arganowy gdzie kupić, piłka do siedzenia przy biurku, techniki relaksacyjne dla dzieci ]
[więcej w: brian tracy opinie, zostań rentierem opinie, sukces definicja ]