Skip to content

Dysfunkcja śródbłonka w mysim modelu łagodnej hiperhomocysty (e) ad 7

1 miesiąc ago

733 words

Ponadto, łagodna hiperhomocysta (e) u ludzi jest również wieloczynnikowa, z czynnikami środowiskowymi, niedoborami witamin i wariantami enzymów przyczyniającymi się do obserwowanego stężenia w osoczu. Ludzie z łagodną hiperhomocysty (e) z tych heterogenicznych przyczyn wykazują upośledzone, zależne od przepływu, rozszerzenie naczyń zależne od śródbłonka (12, 13). Myszy inercyjne hiperhomocysty (e) wykazują paradoksalne zwężenie naczyń mikrocyrkulacji krezkowej do metacholiny, bradykininy i A23187, co jest przejawem dysfunkcji śródbłonka. Paradoksalne zwężenie naczyń do stymulacji cholinergicznej jest dobrze znane w tętnicach miażdżycowych tętnic wieńcowych (30), a odpowiedź ta odzwierciedla utratę działania rozszerzającego naczynia krwionośne śródbłonka z niezamierzonym zwężeniem mięśni gładkich naczyń. Hiperhomocysta (e) w tym modelu wydaje się mieć bardziej wyraźny wpływ na funkcję śródbłonka w mikrokrążeniu niż na naczynia przewodowe, co może przyczyniać się do rozregulowania przepływu krwi. Zakłócenie funkcji mikronaczyniowej śródbłonka w hiperhomocycie e) niedokrwistość może zaburzać regulację przepływu krwi i mechanizmów kompensacyjnych podczas niedokrwienia, a także predysponować do powikłań zakrzepowych. Dysfunkcja śródbłonka związana jest z rozwojem i progresją miażdżycy (31) i jest nieodłącznym etapem aterogenezy występującym wcześnie i postępującym z ciężkością choroby. Wykazano, że niedokrwistość hiperhomocysta (e) wiąże się z dysfunkcją śródbłonka; nie jest jednak jasne, czy ta dysfunkcja przyczynia się do rozwoju miażdżycy tętnic, czy jest następstwem miażdżycy tętnic. Badanie to ujawniło, że dysfunkcja śródbłonka występuje z przedłużoną ekspozycją na łagodną hiperhomocysty (e) przy braku szczerych miażdżycowych zmian naczyniowych. Badanie to potwierdza pogląd, że dysfunkcja śródbłonka w hiperhomocysty (e) jest następstwem podwyższonego poziomu homocyst (e) ine, a nie konsekwencją miażdżycowej choroby naczyniowej. Badanie to sugeruje również, że łagodne zwiększenie stężenia homocysty w osoczu (e) ine może predysponować do rozwoju i progresji miażdżycy; jednak sama łagodna hiperhomocysta (e) może nie być wystarczającym bodźcem dla jej rozwoju. Mechanizmy zaangażowane w patogenezę dysfunkcji śródbłonka przez homocysteinę są nadal wyjaśniane. Jest mało prawdopodobne, aby wpływ łagodnej homocysteiny na czynność naczyniową był konsekwencją nieselektywnego upośledzenia rozluźnienia mięśni gładkich naczyń, biorąc pod uwagę normalną odpowiedź naczyniową na bezpośrednie nitrozylatory. W przeciwieństwie do małp z niedokrwistością hiperhomocysty (e) (10), myszy z łagodną hiperhomocysty (e), niedokrwistością, wykazują normalne rozluźnienie do niezależnego od śródbłonka środka rozszerzającego naczynia sodowe nitroprusydku. Chociaż normalna reakcja na nitroprusydek sodu nie wyklucza zmniejszonej wrażliwości na tlenek azotu, sugeruje ona zachowanie rozkurczu niezależnego od śródbłonka. Tlenek azotu odgrywa kluczową rolę w zależnej od śródbłonka odpowiedzi na acetylocholinę (32). Chroniczna ekspozycja na podwyższone poziomy homocystu (e) może zmienić aktywność biologiczną tlenku azotu. Przedłużona ekspozycja hodowanych komórek śródbłonka na homocysteinę zmniejszała bioakcję tlenku azotu, nie zmieniając aktywności NOS ani transkrypcji genu eNOS, i to częściowo, poprzez hamowanie ekspresji peroksydazy komórkowej (GPx-1). Zjawisko to prawdopodobnie wyjaśnia naszą zdolność do wykrywania dysfunkcji śródbłonka przy braku samej homocysteiny w krótkoterminowych badaniach in vitro (33). Nasze wyniki sugerują, że zależna od śródbłonka bioaktywność tlenku azotu jest upośledzona w przewlekłej, łagodnej hiperhomocystycznej (e) niedokrwistości. Jedną z krytycznych ścieżek zaangażowanych w bioaktywność tlenku azotu jest cykliczny szlak GMP. Cykliczna akumulacja GMP jest zmniejszona w tkance naczyniowej od myszy z niedokrwistością hiperhomocysty (e) stymulowanych acetylocholiną. Ta obserwacja potwierdza pogląd, że zmniejszona bioaktywność tlenku azotu jest, przynajmniej częściowo, odpowiedzialna za upośledzenie funkcji wazodylatacyjnej zależnej od śródbłonka. Potencjalne mechanizmy przyczyniające się do upośledzenia bioaktywności tlenku azotu przez homocysteinę obejmują zmniejszoną produkcję, zmniejszoną wrażliwość lub zwiększone (oksydatywne) zniszczenie. Uszkodzenie oksydantów spowodowane przez hiperhomocysty (e), niedokrwistość, może przyczyniać się do osłabienia działania tlenku azotu i funkcji śródbłonka. Wcześniejsze badania ujawniły osłabienie toksyczności śródbłonka wywołanej przez homocysteinę przez enzymy zmiatające rodniki tlenowe i przeciwutleniacze, co sugeruje nadmierne wytwarzanie reaktywnych form tlenu (9, 17, 18). Tutaj pokazujemy znaczny wzrost wytwarzania nadtlenku aorty u myszy CBSa / + w porównaniu z myszami CBS + / +
[podobne: laserowe usuwanie zylakow, zapalenie migdałków leczenie, brian tracy opinie ]
[podobne: choroba hashimoto a ciąża, novision, rentierstwo ]